Wat is er gebeurd met ouderwets verlangen?

Sint heeft zijn hielen nog niet gelicht, of de schappen puilen alweer uit met kerstmeuk. Mensen, doe effe rustig.

Ik zal wel een ouwe sjaak zijn, maar toen ik op 27 november in de supermarkt was voor een zakje pepernoten, schrok ik me een hoedje. (even tussendoor: taaitaaipoppen, mensen, wat is er met de taaitaaipoppen gebeurd? Schier onvindbaar! Van de aardbodem verdwenen. Huilhuil). Het hoogtepunt van Sinterklaas moet nog komen, maar daar stonden ze al klaar om zichzelf in volle glorie te tonen. Kerstbomen. Op 27 november! Vanwaar die haast, jongens? Bang om de boot te missen? En zo ja, welke boot? De sinterklaasboot? Die is er nog, hoor! Kalmpjes aan met zijn allen.

Paasei onder de kerstboom

Zoals men tegenwoordig zegt ‘Ik vind er wat van’, nou ik vind er wat van. Namelijk; dat we even moeten in-en uitademen. Dat adrenalineniveau moeten laten zakken, commercieel gezien. Op 31 augustus signaleerde ik de eerste pepernoten, en het verbaast me eigenlijk dat de paaseieren niet al in de schappen liggen. Lekker, voor onder kerstboom! Ik snap het best hoor, dat we in een kapitalistische hemel leven waarin we zo veel mogelijk spulletjes*spulletjes*spulletjes moeten kopen, maar soms mis ik de tijd dat pepernoten maar drie weken per jaar beschikbaar waren. Toen was het nog bijzonder, een pepernoot. Mijn kinderen knagen er al maandenlang gedachteloos op, en het ergste: die dingen worden met zijn zo vele duizenden tegelijk uit de fabriek geramd, dat ze niet eens naar pepernoten smaken, maar naar mdf-plaat.

Verlangen is zo lekker

Wij, de consument, wij zijn maar bofkonten. En stiekem ook ietsje pietsje te verwend. Worden de boodschappen te laat bezorgd, krijgt de bezorger een bak ellende naar zijn hoofd. Komt een pakketje een dag te laat, staan social media vol gekrabbeld met woeste klachten. Duurde het te lang voor het voorgerecht werd geserveerd? Hoppa, -3 sterren op de site. We zijn verwend, ontevreden, willen alles, nu en wel meteen, zonder op onze beurt te wachten. En bedrijven bedienen op onze wenken. De klant is immers koning.
Het jammere: daarmee is een oud sentiment verdwenen, genaamd verlangen. Verlangen naar de koude dagen, een koude bries op je gezicht, de maan door de bomen en geritsel horen op het dak. Verlangen naar een stukje chocolade. Verlangen naar een knapperend haardvuur en een glimmend pakje in de zak. En verlangen, na al die barre, koude maanden, en hard werken op het platteland, naar de vrolijke paashaas die zijn eitjes komt brengen. Naar rokjesdag, de zon in je gezicht en bladeren aan de bomen. We hoeven niet meer te verlangen, we krijgen alles on demand, wordt ons door de strot geduwd. En we slikken het, want ja, best makkelijk toch? Maar of we er nou zo gelukkig van worden.

Zo dat was het weer voor deze week van jullie ouwe sjaak. Jij nog iets te verlangen in je leven?

LEES OOK: Q&A Met Sinterklaas