Pms kan bijzonder nuttig zijn

Niet aan te zwengelen zo chagrijnig, een opgeblazen lijf, stemmingswisselingen, vet haar: PMS is stom. Maar het kan ook bijzonder nuttig zijn, ontdekte ik onlangs.

PMS, sinds de kinderen heb ik er vreselijk last van. Ik schreef er al eens over, over die draak van een PMS. Ik kreeg toen een heleboel tips van lotgenoten, waaronder: slik die pil gewoon door. Dat doe ik sindsdien. Dat helpt en is voor iedereen een zegen. Ik heb mijn PMS-aanvallen kunnen reduceren tot 2x per jaar – hooguit. Als het dan zover is, zou ik het wijze besluit moeten nemen om mezelf drie dagen op te sluiten in een isoleercel met een kilo chocola, maar ja, dat deed ik niet toen het van de week weer zover was. Ik negeerde mijn cravings en deed iets anders: ik stelde voor om naar het museum te gaan. Dat was het slechtste besluit dat ik op dat moment had kunnen maken.

Rellend tussen de postmoderne kunst

Wat ook heel dom was: denken dat de kinderen het wel een paar uurtjes zouden uithouden op de gezonde pannenkoeken van Jamie Olivier die ik die ochtend voor ze had lopen bakken. Hij had dat namelijk gezegd bij het recept: ‘Het duurt wel weer even voor je honger krijgt.’ Maar om 11.35, toen we zo’n beetje net de drempel van het museum waren gepasseerd en ik mijn handtas (met daarin flesjes water en bananen) in een kluisje had achtergelaten, kreeg ik het eerst gemopper al te horen. ‘Mama, ik heb honger.’ ‘Nu even niet, schatje, doe je best maar even om het te negeren,’ fluisterde ik tegen Olle. Olle deed zijn best. Maar om 11.40 was het: ‘Mam, ik heb zo’n honger.’ En om 11.45 ‘Mijn buikje doet au’. Na het zien van de pompoen van Yayoi Kusama was er geen houden meer aan en ging gemopper over in geblèr en languit op de vloer liggen piepen.

De beroemde pompoen

Witheet van woede

Aangezien mijn lontje nogal kort was, sleepte ik mijn zoon subiet richting uitgang, vloekend op die liegende Jamie Oliver, en stampte door het gras naar het restaurant even verderop. Ik bestelde een pannenkoek (ja, nog meer ja) en meneer kalmeerde bij elke hap iets meer, terwijl míjn bloed steeds meer begon te borrelen. In het gras wachtten we tot manlief en dochter klaar waren met cultuur snuiven. Wat 1,5 uur later pas het geval bleek te zijn. Inmiddels witheet van woede stapte ik in de auto én weer uit, eenmaal thuis. ‘Ik voel me een sloof hier in huis die alleen maar jullie zooi op kan ruimen en pannenkoeken kan bakken en 1,5 uur kan wachten tot de rest is uitge-entertaind!, jullie bekijken het maar, ik ga nu doen wat ík wil,’ krijste ik, en ik stapte op mijn fiets en reed Haarlem Centrum binnen.

Hip avocadogeval

Aldaar merkte ik dat ik zelf toch ook wel honger had, en op een terrasje ergens tussen de bamboe planten en de stoep, bestelde ik een moeilijk hip broodje avocado met granaatappel. Op het terras zat een millenial-jongen rustig een boek te lezen, wat me op de een of andere manier vertederde * Zie je nou wel, die jeugd van tegenwoordig doet heus wel meer dan schermpjes kijken * Een lief hipstermeisje zette het broodje voor me neer en het was zo lekker, dat ik wel kon janken. De koffie kwam met een plaatje van een kersenboom in bloei in het schuim, en ik begon zowaar te kalmeren. Met wedergekeerde rust in mijn hoofd besloot ik te gaan winkelen, en ik herontdekte de charme en het gemak van shoppen zonder missie – wat niet vaak meer voorkomt als je eenmaal moeder bent. Heerlijk loom winkeltje in, winkeltje uit, zonder doel, zonder einde, maar vooral: zonder kinderen of oogrollende man, duizend stoffen aanrakend en me vergapend aan de leukste spullen.

Blouse met hartjes

Nadat ik 10.000 stappen had gezet, vond ik dat ik een nieuwe blouse van Fabienne Chapot had verdiend, hij was immers met 50% korting en met hartjes en te tof en ik had nog nooit een blouse van Fabienne Chapot gehad, en voor alles is een eerste keer. Hij is beeldig! Moe, maar opgevrolijkt reed ik huiswaarts. Ik had het museum en alles wat erin stond gemist, maar ik had het lekkerste broodje sinds jaren gegeten, heerlijk rondgesjokt, en ik had drie uur lang geen rare vragen hoeven beantwoorden of dingen uit hoeven te delen of iemand ergens naartoe hoeven dirigeren. Ik was even helemaal alleen geweest, had mijn eigen keuzes kunnen maken. Ik had goed voor mezelf gezorgd en voelde me herboren. En dat alles had ik toch maar mooi aan mijn PMS te danken. Bleek die toch nog ergens goed voor te zijn.

LEES OOK: 7 zomerse moekeboeken