En opeens waren glitters uit de gratie (thank god)

Op slag was het gebeurd: de veegshirts, glitters en eenhoorns bleken uit, zwart was in. Dan kun je als moeder maar één ding doen: zo veel mogelijk geld stukslaan op nieuwe outfits.

Ik had het totaal niet doorgehad, maar een moeder in de klas vertelde boven een bel wijn dat haar dochter was veranderd. Alles moest opeens zwart zijn. Qua kleding. En stoer. Ik schrok. Deze kleine overgang in het leven van meisje-meisje naar meid had ik blijkbaar even gemist. Waar ik mijn dochter nog naïef roze-hysterisch naar school stuurde, bleek opeens de omslag in de klas te zijn geweest waarbij eenhoorns, glitters en andere girly stylo wel heel begin 2019 waren. Fúck?! Hoe kon ik, enorme modekenner die ik ben, deze overgang gemist hebben? Daar waar ik er wél bijzonder vroeg bij was geweest met de teddy-fluffy-jassen-trend, guitige broekpakken en kniehoge sokken, had ik nu toch echt steken laten vallen. Mijn fashion radar had deze clue gemist. Het duurde precies tot de zaterdag die erop volgde dat ik Puk meesleurde naar het dichtsbijzijnde winkelcentrum, want glitters was ik al een tijdje zat en ik houd toevallig erg van zwart (en wit).

Biker boots

We begonnen in de eerste de beste winkel die we tegenkwamen. Dat bleek een schoenenwinkel te zijn. ‘Wat wil je?’ vroeg ik Puk. Ze kreeg blosjes op haar wangen. ‘Van die stoere zwarte laarsjes, mama,’ zei ze, en ik kreeg een brok in mijn keel. We liepen naar de stoere zwarte laarsjes, waar de winkel in bleek te grossieren. Biker boots waren niet alleen de trend bij mijn hippe millennial nichtjes, ook voor meisjes van bijna acht bleken ze té hip en in werkelijk alle soorten en maten te koop (vanaf €59,95). Met lakleer, lange veters, Dr Martens-achtig chunky, met simpel tijgerrandje: ik keek mijn ogen uit. Puk koos drie exemplaren, en we concludeerden dat die met de ster en veters toch echt de leukste waren. En d’r zat zowaar nog een beetje glitter in ook, in zowel die ster als de veter. Dat maakte de overgang van glitter naar stoer wat milder. Dolblij huppelden we de Zara in.

‘Ik moest me vastgrijpen aan de rekken om niet ter aarde te storten van opwinding’

In de Zara was ik lang niet geweest. Want duurzaam willen leven en Zara gaan niet goed samen, en dus was een vintage winkel voor mij tegenwoordig meer bon ton en comme il faut dan zo’n grote modeketen met kleine prijzen voor kledingstukken door kleine kinderhandjes in elkaar gejast. Maar ja, een heel nieuwe outfit voor madam, dat was vintage toch iets te lang zoeken, en geheel milieubewust nieuw toch niet toereikend voor onze portemonnee. Dus stonden we toch tussen de overvolle rekken ramvol hippe kledingstukken.
Ik keek om me heen, snoof de geur van goedkoop textiel op en voelde iets in mij opleven wat ik niet meer had gehad sinds mijn laatste keer in de Action: gelukzalige inhaligheid. Ik wilde meer. Meer, méér, mééééér! Die prijzen! Die modellen! Kijk nou, Puk, wat enig! Ik moest me vastgrijpen aan de rekken om niet ter aarde te storten van opwinding. Ik ontwaarde een vleugje Isabel Marant hier, een snufje Temperly London daar, a dash of Stella McCartney all over the place. ‘Puk, we gaan aan de bak, meid,’ joelde ik, en ik riste van de rekken wat ik maar kon vinden.

Begerende blik

Waar Puk zich tot nu toe kledingwinkelbezoekjes liet welgevallen in dezelfde mate als een bezoekje aan de plaatselijke buurtsuper, opeens zag ik het in haar ogen. Die begerende blik. Voor dat ene witte bloesje met volants. Voor dat zwarte spijkerrokje met gescheurde plekjes. Voor die vaalroze trui die geweldig combineerde met het korte overslagbroekje van tweed. Alles was te gek. Alles was enig. Ik zag die blik, die blik die zei: hierin voel ik me goed. Die blik die ik zelf ook zo vaak in mijn leven had gehad. Wat gunde ik mijn dochter het plezier dat een nieuw kledingstuk kan geven. Met drie complete sets verlieten we de winkel. Ik overigens met licht bloedend hart, want het Zadig & Voltaire-achtige rock chic-shirtje wilde mevrouw niet, terwijl ik die nou juist zo cool vond. Je kunt niet alles hebben in het leven, bleek maar weer.

Oeps

Verzadigd verlieten we de winkel. Mijn dochter was van een meisje getransformeerd in een cool chickie, met zwarte laarsjes, vaalzwarte jeans en witte hippe blouse. Apetrots ging ze naar school. Na één keer wassen, bleek de rits van de vaalzwarte jeans kapot. Want zo gaan die dingen. Bij de Zara. Dat blijkt toch een soort Russisch Roulette, qua product life cycle.
Tja.

LEES OOK: Waarom je de tandarts nooit moet vertrouwen