Once Upon a Time in Hollywood

De Summer of Love was geweldig. Toch?!

De nieuwste Tarantino, Woodstock, The Summer of Love: deze week droop van nostalgie en verlangen naar vroegâh. Maar was vroegâh alles ook echt betâh?

Afgelopen week zat ik in de bioscoop. Een hele belevenis, want dat was inmiddels alweer een tijdje geleden. Manlief en ik dompelden ons onder in Oce Upon A Time in Hollywood, de nieuwe Tarantino. Vanaf het eerste shot voelde ik een hevig verlangen naar een tijd waarin ik zelf nota bene niet eens had geleefd. Een weemoed maakte zich van mij meester, gevoed door prachtige plaatjes, warme muziek, en een pre-Netflixiaans Hollywood, dat nog welig blonk en glom. Een Hollywood gevuld met superknappe filmsterren, het witte doek, kunstenaars met grote dromen, geld dat tegen de plinten klotste. Het zag er appetijtelijk uit, allemaal. Kijk, Sharon Tate mocht toen wél gewoon een bontjas dragen, dacht ik jaloers. En kijk, toen mocht je wél gewoon nog de ene peuk met de andere aansteken. En kijk nu! Brad Pitt trekt zijn shirt uit en ik ga gewoon ongegeneerd van zijn blote torso genieten. En oh, oh, oh die pastelkleurige bolides!

Verlangen naar vroeger

Nee, vroeger was alles beter, dacht ik, terwijl ik in mijn bak graaide op zoek naar de laatste restjes zoete popcorn. Vroeger was analoog. Vroeger had je nog geen Cambridge Analytica-schandalen, een halve bevolking gevloerd door burn-outs, klimaattoestanden, Twitter-verslaafde presidenten.
Nee, je had sigaretten, een platenspeler, een zitkuil, een heleboel drank en vrienden die je niet op schier onmogelijke tijden appten, maar die samen met je in die zitkuil lekker zaten te blowen. Iedereen even vriendelijk en relaxed, want de rollen waren duidelijk en niemand die last had van hoge werkdruk en onrealistische verwachtingen. Wat rustig.
Toen ik de volgende dag naar een docu over Woodstock keek, wilde ik al helemaal snel naar de jaren zestig. Wat was geburt met al die liefdevolle hippies, de Summer of Love? Met die jankende gitaren? Waarom was de wereld zo snel veranderd dat-ie voor een normaal mensch amper nog bij te benen is? Met zijn rare algoritmes en onnavolgbare Thierry Baudets en alles, mompelde ik tegen niemand in het bijzonder, me vergapend aan een vriendelijke hippiemassa in het gras.

De verschrikkelijke waarheid

Omdat ik ondanks al die verlangens naar vroegâh nog wel gewoon een product van het digitale tijdperk ben, besloot ik de dagen erna een deep dive in de jaren zestig te doen met behulp van Google. Ik zocht de OUATIH-soundtrack van Tarantino op (oké, dat was dan wel weer retehandig aan 2019), en bekeek foto’s van de echte Sharon Tate. Knappe dame, hoor! Heel zielig voor haar, dat ze hoogzwanger op brute wijze was vermoord door Charles Mansons ‘Family’. En nog zieliger voor haar man, die arme Roman Polanski, die opeens vrouw-en-baby-loos was. Klik-klik-klik, ik las nog even verder. Over hoe coco-loco en agressief die hippies rond Manson eigenlijk waren. Maar ook dat die Polanski, nadat hij vijf jaar depressief was geweest om de gruwelijke moord op zijn knappe vrouw, een meisje van dertien vol had gepropt met quaaludes en haar had verkracht. Saillant detail; in het huis van zijn goede vriend Jack Nicholson… WTF?

Stelletje viespeuken

Geschokt ging ik maar snel op zoek naar wat luchtigers: het verhaal achter dat prachtige nummer California Dreaming, waarvan een typische Tarantino-versie op de OUATIH-soundtrack te vinden is. Dat bleek allesbehalve mooi: de zangerschrijver van dat nummer bleek tien jaar lang een incestueuze relatie met zijn dochter te hebben gehad, die hij, verrassend!, vol had gegooid met coke vanaf d’r elfde – aldus die dochter. W.T.F??? Wat een ongehoorde #smeerlappen met zijn allen! Ging lekker, met die ‘Summer of Love’ en de vrije jaren zestig… Nee, ik was spontaan genezen van het ouwe Hollywood met zijn macho’s en verlepte machtsverhoudingen en psychopathische hippies en hun gepreek over liefde. Ga je haar wassen, gek.

Ik klapte mijn laptop dicht, zette John Mayer op de speekers, scrollde langs een boel bubbelig mooie foto’s op Insta en appte heel veel hartjes naar iedereen die ze maar wilde ontvangen. 2019 mocht dan ook heel erg behoefte hebben aan een #metoo2.0 nu de beerput rond Epstein langzaam wordt opengetrokken, maar die Summer of Love, nee, die hoefde ook niet zo geïdealiseerd.

Laten we hopen dat we er over vijftig jaar stukken beter voorstaan. Qua #smeerlappen enzo…

LEES OOK: Hoe Madonna het weer flikt