Franke schrijft

Van blog tot advertorial

Franke schrijft

Franke redigeert

Jarenlange ervaring met eindredactie

Franke redigeert

Franke coördineert

Als chef of (adjunct) hoofdredacteur

Franke coördineert

Over Franke van Hoeven
Franke is eigenaar van Jolie Media. Ze werkt voor diverse merken, print en online, redactioneel en commercieel. In haar vrije tijd zit ze graag op het strand met een bel wijn en bitterballen binnen handbereik. Ze houdt van hardlopen, yoga en lezen en hoopt ooit nog te suppen/surfen bij ondergaande zon. 




Vroeger waren de stoute kinderen op de gang te vinden, tegenwoordig zitten de voorlopers er. Plusklasjes, drie-sterren-rekenen, estafettelezen: heel mooi bedacht allemaal, vindt Franke, maar zij ziet dat haar kind er vooral stress van krijgt.

Mokkend komt Puk (8) thuis. Ze wil niet meer op donderdagmiddag naar school, want dan is er ‘geen kont aan’ in de klas. De leuke kinderen zitten op dat moment gezellig met zijn allen op de gang. Zij wil dat ook. “Welke leuke kinderen?” vraag ik. “Nou gewoon,” snikt Puk, “Philippien, Mascha, Marloes, Victor, Lotte, Fenne, Klaas, Femke, Thijs, Sanne, Luna, Bo en Yara.” “Maar dat is zo ongeveer de helft van de klas!” roep ik uit. “Wat doen die daar met zijn allen?” “Zij zijn estafetteloper en ik niet”, blèrt ze inmiddels. “Ik wil ook een estafetteloper zijn.” Ik geef mijn dochter een knuffel en beloof haar dat ik zal uitzoeken wat er aan de hand is.

Estafettelopers

Juf legt het me allemaal geduldig uit. Estafettelopers zijn de kinderen die zo ver voorlopen met lezen, dat ze op de gang zelfstandig mogen lezen – in een soort ‘plusgroepje’. De rest van de klas leest op dat moment klassikaal een boek, waarbij iedereen om de beurt hardop moet voorlezen. Puk is nét niet goed genoeg om estafetteloper te zijn, maar als ze blijft doorgaan zoals ze nu doet, dan zou ze aan het eind van het schooljaar weleens een estafetteloper kunnen worden.

“Ze heeft een beetje pech”, zegt juf. “In dit jaar zitten er toevallig een heleboel erg goede lezers, normaal zijn dat er veel minder.” Ze weet dat Puk ermee zit en heeft haar proberen te troosten met het feit dat ze wél sinds kort drie-sterrenrekensommen mag maken – wat toch ook een hele eer is. Estafettelopen? Drie-sterrenrekenen? Ik had er geen idee van dat het allemaal zo belangrijk was voor mijn dochter.

Meer lezen? klik dan hier voor de site van Kek Mama

Photo by Isabella and Louisa Fischer on Unsplash

Genoeg tijd voor jezelf, meer rust in huis, focus op je carrière: er zijn legio redenen om het bij één kind te houden. Vier vrouwen over de voordelen (en vooroordelen) van een gezin van drie: “We kunnen de wereld over reizen en vrij blijven leven, daar genieten we enorm van.”

Niet al te veel de lasten, wel de lusten: voor ouders die graag een eigen leven houden, lijkt één kind ideaal. Je kunt de zorg verdelen, houdt meer tijd over voor jezelf, het is rustig in huis én, ook niet geheel onbelangrijk, het is financiëel gezien aantrekkelijk. Maar is één kind niet zielig of eenzaam? Wordt die niet automatisch te veel verwend? Onzin, zeggen deze moeders. “Verwend zijn heeft niet te maken met hoeveel kinderen je hebt, maar met hoe je ze opvoedt.”

Zorg delen ­

Maayke* (54), wier dochter Zoë inmiddels 18 is, vond de zorg voor één kind zo zwaar, dat ze niet meer kinderen wilde: “Ik heb nooit een grote kinderwens gehad. Toen ik ouder werd, mijn vriendinnen kinderen kregen en ik iemand leerde kennen die kinderen wilde, ging ik overstag. Ik was al wat ouder toen ik zwanger raakte, 35, en ik vond de zwangerschap niet leuk. Ik vond het raar dat er leven in mijn buik zat, iets waar ik geen controle over had. Ook werd ik gék van alle regels waar je je aan moet houden. Je moet als moeder zoveel van jezelf opgeven. Ik zag hoeveel vriendinnen uitgeput raakten van borstvoeding geven, dat zag ik niet zitten. Bovendien wilde ik de zorg graag delen met mijn ex-man.” (Maayke scheidde toen haar dochter 15 was, red.).

Lees verder op Evajinek.nl 

Illustratie: @miezelmoods

Het nieuwe jaar begon goed met mijn wekelijkse blog voor Rtlnieuws.nl, waarop één aflevering maar liefst een kwart miljoen keer werd aan geklikt! Wil jij ‘m ook lezen?

Check dan deze link. Joe! 

Ook op social media werd er lekker op gereageerd….

Photo by Amy Shamblen on Unsplash

In onze snel veranderende maatschappij staan ons de komende jaren flinke uitdagingen te wachten. Een van de vaardigheden die ons daarbij kan helpen, is creativiteit. Wat is het precies en hoe wakker je het creatieve vuurtje in jezelf aan? “Je moet het lef hebben dingen uit te proberen.”

Technologische ontwikkelingen die elkaar in rap tempo opvolgen. Klimaatveranderingen. Een enorme groei van de wereldbevolking. Onze maatschappij verandert sneller dan ooit. De komende decennia staat de mensheid voor grote uitdagingen. Met behulp van de zogenaamde 21st century skills, een verzameling competenties, waaronder kritisch denken en mediawijsheid, kunnen we die uitdagingen het hoofd bieden. Misschien wel de meest belangrijke vaardigheid van deze skills: creatief denken.

De onlangs overleden auteur Sir Ken Robinson was internationaal expert en voorvechter van creativiteit en innovatie in het onderwijs en het bedrijfsleven. ln zijn boek Buiten de lijntjes legt hij uit: “Alle organisaties concurreren in een wereld waarin het vermogen om te innoveren en aan te passen geen luxe is: het is een noodzaak.” Hij haalt een studie aan uit 2010, Capitalizing on complexity. Leiders in het bedrijfsleven en openbare sectoren, schrijft hij, zijn het erover eens dat de wereld toeneemt in complexiteit en dat hun ondernemingen daar niet effectief genoeg op in kunnen spelen. Creativiteit wordt daarmee dé belangrijkste kwaliteit die leiders moeten hebben.

Lees het hele artikel op Evajinek.nl 

Foto: Bruce Mars, Unsplash

Freelance journaliste Franke (42) blogt over de avonturen – en uitdagingen – van haar moderne gezin. Deze week: zoon Olle wordt afgewezen door zijn nieuwe beste vriend op het schoolplein. Drama!

Het was dinsdagmiddag. De beste dag voor playdates, vind ik. Het kindergrut zit dan weer lekker in het schoolritme, maar er is nog geen sprake van de eerste veldslag van vermoeidheid die door ramvolle woensdagmiddagen van hijgerig rennen van sportclub naar zwemles naar hobbyles wordt veroorzaakt. De kinderen willen dan nog echt leuk met elkaar spelen, in plaats van lethargisch voor de tv of Playstation hangen, of ruziemaken om niets. Nee, de dinsdag is ideaal, als je het mij vraagt.

Olle (6) had deze dinsdagmiddag een playdate met Daan, die een klas lager zit. Een week eerder had Daans moeder de playdate voorgesteld. Telefoonnummers waren uitgewisseld, evenals de nodige beleefdheden. “Je hebt nog een dochter in groep 5? Leuk, de mijne, Puk, zit in groep 6. Ja, bij juf Annemiek.” Ik wachtte geduldig op Puk, die tien minuten later uit was, en stond in de tussentijd bij te kletsen met de vader van Finn, Robert. Finn is de voormalige beste vriend van Olle, maar om onduidelijke redenen waren ze onlangs gebrouilleerd geraakt met elkaar. Dat was nog altijd mijn grootste ergernis aan playdates: de onvoorspelbaarheid van die kinderen. Het ene moment zielsgelukkig en forever friends enzo, het andere moment elkaars bloed wel kunnen drinken. Het is maar goed dat ouders zich niet laten meeslepen door deze waanzin, want dan zou het schoolplein dagelijks een bloedbad zijn.

Lees de rest van de blog op rtlnieuws.nl 

Foto cottonbroPexels

Nu te lezen in &C’s Beauty Issue: interviews met vrouwen die na jarenlang spuiten, bijvullen en straighten stoppen met hun beautyritueel. Lenne van Sambeeck droeg vanaf haar zestiende nepwimpers: dat scheelde tijd en ze kreeg er veel complimenten over. Begin dit jaar had ze er ineens genoeg van.

Lenne (26): ‘Nepwimpers bestonden nog maar net in Nederland. Mijn achternicht is schoonheidsspecialist en had ze al. Mijn moeder en ik vonden dat zo mooi, wij móésten ze ook hebben. Dus daar zaten we, op het zolderkamertje van een Marokkaanse vrouw. De behandeling was zo nieuw dat ze nog niet eens een eigen salon had. We kregen veel complimenten van andere vrouwen. Ik werkte in een winkel en klanten wilden ook zulke mooie lange wimpers als ik had. Om de drie weken liet ik ze bijvullen. Als ik terugdenk aan die periode, denk ik: jezus Len, wat was je aan het doen? Elke keer weer anderhalf, twee uur in die stoel… En dan aan de lijmbolletjes plukken die in m’n wimpers zaten. Verslavend om die eruit te trekken, zo’n lekker gevoel gaf dat.
Fragment uit de portrettenserie die ik schreef voor de nieuwe &C Beauty Special, die nu in de winkels ligt. Meer info op de site van &C 
Fotografie: Silvia Draz

Freelance journaliste Franke (42) blogt over de avonturen – en uitdagingen – van haar moderne gezin. Deze week ontdekt Franke een nieuwe pandemie: die van luizen. “De klootzakjes blijven die arme kinderhoofden bevolken.”

Sinds de immens populaire serie doen we er stiekem een beetje lollig over. De luizenmoeder. De stoffige vrouw die van haar taak een wereldproject maakt waar andere moeders meewarig naar kijken. Nee, het imago van de serie heeft de ‘echte’ luizenmoeders geen goed gedaan. Maar dat gaat nu veranderen, mensen. Ik zeg: laten we snel een standbeeld oprichten voor dit eerzame beroep.

Want zoals het liedje zegt ‘Een man weet pas wat hij mist’, zo zou je nu ook kunnen zeggen ‘Een moeder weet pas wat ze mist… Als de luizenmoeder er niet is’. En ik zal je even precies uitleggen wat ze mist: regelmatige en nauwkeurige controle van hoofdkrabbende klasgenootjes. Wat is het resultaat van de ontbrekende luizenmoeder? Een heleboel mailtjes van school om te waarschuwen dat er luizen in de klas van de kinderen zijn geconstateerd. Met het vriendelijke verzoek je kinderen te checken. Prima, geen enkel probleem. Alleen begint het me op te vallen dat we dit mailtje steeds vaker ontvangen. Leek de luis ooit een terugkerend verschijnsel rond het einde van allerhande vakanties, nu is het om de week wel raak.

Lees  de rest van deze blog op rtlnieuws.nl 

Foto Element5 Digital, Pexels

 

Freelance journaliste Franke (42) blogt over de avonturen – en uitdagingen – van haar moderne gezin. Deze week baalt Franke enorm dat de zwemlessen weer zijn stopgezet. “Ik zou er zelf ook het doorzettingsvermogen van een garnaal aan overhouden.”

Deze week zou Olle proefzwemmen. Zou, want dat feest gaat mooi niet door. Zwembad dicht. Als je me vraagt waarom, dan kan ik je het niet vertellen. Jij ook niet waarschijnlijk. Waarom kinderen wél met zijn vijftigen op een kluitje binnen mogen judoën, of in de klas in elkaars nek mogen hijgen, maar niet mogen zwemmen, is me een raadsel. De logica hierachter ontgaat me volledig. Je zou toch denken dat als ergens dat gore coronavirus niet overleeft, het wel in die giftige chloordampen is. En anders zou het toch minstens niet overleven in al die smerige kinderplasjes die de hele dag in zo’n zwembad worden gedaan. En ja, ie-de-reen doet plasjes in dat zwembad. Heb jij ooit een kind horen zeggen: ‘Goh, ik moet plassen, ik ga nu de wildwaterbaan verlaten om al koukleumend te zoeken naar een vies pishokje ergens driehoog achter.’ Precies, ik ook niet.
Lees de rest van deze blog op rtlnieuws.nl 
Foto: Kyle Glenn, Unsplash

Freelance journaliste Franke (42) blogt over de avonturen – en uitdagingen – van haar moderne gezin. Deze week: Franke bezoekt het tuincentrum en wordt hartstikke hebberig (en dolgelukkig) van al die prachtige mini-kersthuisjes. “Ik wilde alles, alles, álles, in mijn karretje smijten.”

Lieve mensen, waar we het even over moeten hebben: vervelen jullie je de laatste tijd ook steeds vaker de vellen? Ik dus wel. Het wordt met de dag moeilijker om entertainmentcentrum voor Puk (8) en Olle (6) uit te hangen. Ik had ooit een hele waslijst aan leuke ideeën, maar inmiddels blijkt toch echt de bodem van de put bereikt. Ik heb geen idee meer. We hebben al zoveel geknutseld, geborreld op afstand, gewandeld en buiten gespeeld dat de inspiratie foetsie is.

Afgelopen weekend hadden we zin in een uitje. Helaas bleek dat er bij 32 kindermusea pas een tijdslot te boeken ergens op een verdwaalde dinsdagochtend in 2062. Bij de dierentuin was wél plek, maar alleen een halfuur voor sluitingstijd tijdens een (volgens buienradar voorspelde) gierende hoosbui. Een rondje wandelen in een willekeurige stad leek ons onhandig nu alles gesloten is. Wat als iemand van het gezelschap plotseling moest plassen of enorme honger kreeg? En zo werd, net als bij jullie, alle spontaniteit uit het leven gebeukt. No biggie verder, maar oersaai vind ik het wel.

Lees de rest van deze blog op rtlnieuws.nl 

Foto: Chris Sowder, Unsplash
Oppas en baby, Katie E

Freelance journalist Franke (42) blogt over de avonturen – en uitdagingen – van haar moderne gezin. Deze week komt Franke erachter dat een avondje oppas wel érg duur is uitgevallen.

De avonden dat manlief en ik uitgaan met zijn tweetjes, zijn op één hand te tellen. Het is niet dat we niet willen, maar alleen al het feit dat er dan weer ergens een oppas vandaan moet worden getoverd, maakt me bij voorbaat al moe. We hebben er inmiddels een aantal versleten. Ben je net gewend aan iemand, gaat-ie ervandoor om te studeren in een andere stad. Zie dan maar eens een nieuwe, betrouwbare oppas te vinden. Van een collega hoorde ik het horrorverhaal dat haar oppas haar zes maanden oude baby alleen had achtergelaten om de laatste tram naar huis te kunnen nemen. Dat hakte er behoorlijk in. Sindsdien laat ik het oppassen het liefst over aan de opa’s en oma’s en onze uiterst lieve buurjongens D. en M.

Ertussenuit

Een hele tijd geleden, nog vóór de eerste lockdown, hadden we zo’n moment dat we er even met zijn tweetjes tussenuit wilden. De oma’s hadden een volle agenda en beide buurjongens konden niet. Via via kwam er ook weinig uit. Wat nu? Ik deed een #durftevragen-rondje op Facebook en daar kwam iemand met de gouden tip om een oppasbureau in te schakelen. Dat hadden we nog nooit geprobeerd, maar het leek ons een veilige manier om een nieuwe oppas te vinden. Manlief maakte een profiel aan en we bekeken beschikbare oppassen. Er bleek er eentje slechts een paar straten verderop te wonen. Ze kwam langs om zichzelf voor te stellen, het klikte met de kinderen, en de afspraak was gemaakt.

Lees de rest op RTLNieuws.nl 

Fotografie: Katie E via Pexels

Page 1 of 212